"böyle gider bu" yu anlatan film. dikkat ederseniz olaylar gelişirken görünen sebepler olsa da olaylar zincirini anlatmak için kullanılmıyor bu. sebep-sonuç ilişkisi filmin umrunda değil. daha çok değişerek gelişme, suyun yolunu bulması, ne olursa olsun insanın halinden memnun olmasını anlatıyor film. yönetmenin new york'a dönmesini fazla büyütmeyin. bir sonraki film projesi yine londra'da geçiyor ve bu filmden daha iyi olacağına şüphem yok açıkçası. larry david aslında woody allen'ın oynaması gereken bir karakteri canlandırıyor. ilk başlarda kullandığı replikler size hiç inandırıcı gelmiyor, adeta önüne konulan metini okuyor. daha sonra alışıyorsunuz biraz ancak bu filmi tam olarak yeterli kılamıyor.
yaşlısın, zekisin ve kendini yetiştirmiş bir adamsın. karınla olan ilişkin bir süre sonra yürümüyor ve "kör talih" seni genç bir kızla tanıştırıyor. başta, malum olayların yaşanacağını bildiğin kızın senle birlikte olmasını istemiyorsun. kız yine de ısrar ediyor, sevdiriyor kendini. bir şekilde kabul ediyorsun. sonra bir şeyler yaşanmaya başlıyor. karakterler gelişimini tamamlayıp tıkanıyorken, önce anne giriyor hayatına sonra da baba. bu kısım çok yapmacık ve filmi bir sinema filminden çok skeç ya da bir tiyatro oyunu hissi veriyor. genç kızın kör talihi ona başka birisinin kapısını açıyor. annenin de karakteri değişime uğruyor. baba da bir müddet sonra değişiyor. yaşlı adam tam yalnız kalıyor derken yine bir başkası çıkıyor karşısına. neticede makul olan oluyor sanki. ama bu film biraz daha uzasa her şeyin yine bozulacağını biliyorsunuz o ayrı. bu açıdan düşünüldüğünde film, iyimser finaline rağmen aslında ilişkileri basite indirgediği, yüzeyselleştiği sonucunu çıkarıyorum ben.