seneler içinde tekrarı ile bizleri şaşırtmış evrensel bir ayar mağduru kalıbı. ayar motorunun torkundan, rezonansından 32 dişi keman çalmış bir insan sanki kendisi pistonların altına yatmamış, kendisi 'çalıştır bakalım şu pistonları, biraz da bizim için işlesin' dememiş gibi 'elveda' tavırları ile anı melodramatize etmeye, okulu terkeden mahmut hoca trüklerine geçerler.
sanırlar ki 'ben gidiyorum' demekle gitmek, 'ben de ayar veriyorum ne var ki, ata bindin şahlandın' demekle ayar verebilmek aynı şeydir. bir kere alet çalışmaya başladıktan, makinanın dişlilerine yakalandıktan sonra 'ha pu bana pir ders olsin daaa' demek arasında bir fark yoktur.
akif oktay'ın seslendirdiği, belki de kendisine ait bir şiir.
şiiri klibiyle beraber takdim etmek isterim. şiirin kendisi, insana bıkkınlık verecek derecede uzun, hayata küstürecek kadar yorucu ve bir vogon şiiri ile yarışabilecek denli korkunç.
tüm şiiir aşağı yukarı şöyle bir pattern izliyor:
"xxx oluyor yyy yapıyorsun zzz oluyor ve ben gidiyorum"
misal:
"şehir uyuyor sen uyuyorsun hüzün kokuyor ve ben gidiyorum"
buradaki "ben gidiyorum"lar da mümkün mertebe "b..ben.......ben gidiyorum" şekilnde bol üç noktalı okunuyor.
gelelim klibe, klip dağda bayırda yürüyen berduş bir akif oktay portresiyle başlıyor, şiir de başlıyor haliyle.
klibin bir yerlerinde akif, bir balıkçıya giriyor, böyle barakadan bozma bişey. yiyor içiyor şarabı bitiyor, "hancı" geliyor para istiyor.. akifin parası yok, hancıya yazdığı şiirleri veriyor, hancı buna daha çok şarap getiriyor.
tüm bular yaklaşık yüzyirmi dakikada olup bittiğinden dolayı, insanın yaşama isteği de beraberinde tükeniyor.
uzar da gider bu diyaloglar. ta ki artik ben gidiyorum diyecek birileri kalmayincaya kadar. ben gidiyorum insani, aranan adamdir, arayan adamdir. ne aradigini bilmeyen, nereye bakacagini bilmeyen belki de nasil yapacagini bilemeyen. ben gidiyorumun sonu hep bir bosluktur. neyle doldurulacagina yola koyuldugunda karar verir insan. belki de hic dolduramaz, sadece gider. ben gidiyorumun sonu, ne arattigi onemli degil. onemli olan basidir. ben gidiyorum ne zaman baslar, neden baslar? eksik bir seyler varsa basliyor bu ben gidiyorumlar. bu eksiklikler farkedildiginde basliyor. sorun bulundugun hic bir yerde eksikligini hissettigini dolduramamaktadir. belki giderse insan, eksik parcayi bulma umuduyla kalkar gider. belki giderse oturdugu yerde zamani da eksiltmez. belki de karsisina dikiliverir eksik parca. boyle olmuyor gercek hayatta ama umut iste. cogu zaman neyin eksik oldugu belli belirsizdir. ortaya cikti derken bu sefer de acaba dolduracak mi bu boslugu sorusuyla bogusturur. bu belli belirsizlik, geri alinamayacak kaybedilenlerden kaynaklaniyor olabilir mi? neden olmasin ki ? geri alinamayacak zaman, yanlis bir hayatin ortasinda dogrulari yapmaya calismak, kaybedilen biri/birileri... sebep ortada, sadece sonuc yok. bunun sonu yok sadece gideceksin; ben gidiyorum, cunku hep rahatsizim. ben gidiyorum cunku ne oturdugum yerde ne gittigim yerde tamamlayabiliyorum kendimi. ben gidiyorum cunku hep eksigim. ben gidiyorum cunku yetmiyor hic bir sey beni tamamlamaya. ben gidiyorum cunku belki gittigim yerde bir sure unuturum eksigimi ama bulur beni yine, yine durter, kalk der, yine giderim. ben gidiyorum ama unutmuyorum ki kimseyi.