zamaninda yogun $ekilde conan okuyan $ahislarin gerek okudugu donemde, gerekse aradan uzun zaman gectiginde, okuduklari adina hissettikleridir. bir kere $unu soylemek sanirim yanli$ olmaz. conan, gelmi$ gecmi$ en iyi cizgiromandir. kurgusu, hikayesi yere basan, bazen roman derecesinde ayrintili ve ilginctir, bir o kadar da iyi cizgiye dokulmu$tur. conan okurken, yuzuklerin efendisi gibi olursun, boyut, dunya degi$tirirsin. bu orumcek adam, superman okumaya benzemez. onlar ba$kadir. seni icine almaz, sen sanki elindekinin cizgiroman oldugunu hep bilirsin, ne olacak acaba diye meraktan okursun. conan bazen oyle degildir, arka sayfayi cevirirken "- hassiktir sictik..." dersin, kapatinca "- ben olsam ne yapardim lan?..." dersin. bazen insan ustulugu tanirsin, her $eye hakim olamayacagin inancina ceker seni. bundan korkarsin. etten kemikler du$manlari istersin, buyu bozar seni. cok onemli bir yonu de kadindir conan cizgiromaninin. okuyucuyu, ozellikle okunan ya$in zamanlamasi ve cinsiyeti ile bakarsa ciddi $ekilde etki yaratmi$tir diye du$unuyorum. conan'da kadin ucuzdur, madeni parayi verir kicina tokati atarsin kadinin, bir metadir kadin, bu erkek okuyucuyu fetheden bir yondur, hatta belki de tuzaktir. kadinin senin icin de o kadar ucuz olmasini, kolay olmasini istersin. ama kandirir seni cizgiroman. conan bir super kahraman degildir. bu yonu de derinden erkekligi ittirir. abartilidir, ama olanaksiz degildir. sonucta kilicini ceker, kas gucuyle, metalle bitirir i$ini. bu okuyucu ile conan arasindaki ozde$le$meyi cok kolayla$tirir. gozunden lazer vermedigi icin "- hassiktir lan..." cektirmez icten ice. conan olmayi istersin bazen, ben olsam dersin, belit ne guzel kadinmi$ dersin... conan gibi bir vucuda sahip olmak istersin. bu sana cok onemliymi$ gibi gelir. conan okurken hissedilenler tabi ki de bir film izlerken ya da ba$ka bir cizgiroman okurkenkilerle benzerlik gosterir. ama ben diyorum ki conan bu lezzetleri nicel olarak daha cok, nitel olarak da daha yogun hissettirir. sonucta da okurunda farkedilen ya da edilmeyen ama bazi kalici etkiler, anlayi$lar birakir. hadi izdu$um diyeyim, dantel olsun.
aynı zamanda, birbirinden güzel kapakları seyrederken okuyucunun olmadık boyutlara taşınmaya başlanması da hissedilir hikayeye bile henüz başlamadan önce. öyle ki, ustaların ellerinde birer görsel şova dönüşmüş nesnelerdir onlar. iç sayfalarda belki ellerimizde izi belirecek siyah mürekkebin ve asla birinci kalite olmayan sarımtrak sayfaların kokusunu duymadan önce başlayan ve ayrıntılarına kadar inilebilen bir "karşılama" ayinine katılmak gibidir o kapaklar. herbiri çerçevelenip duvarın en kolay görülen yerine asma isteği uyandırır okuyanda. aynı zamanda, siyah mürekkeple devam eden hikayeyi o tek karede görmek, hikayenin sonunda tekrar başa döndürür onlarca kez. conan okurken hissedilenlere bir taş da onlar koyuverir, kimi zaman sayfanın dibinde belli belirsiz ismi görülenler, kimi zamanda hakkında hiçbir bilgiye rastlanmayan çizerler. frank frazettalar, earl noremler, boris vallejolar, fabianlar, ken kellyler ve daha adı bilinmeyen onlar, yüzler ve her conan sayısının kapaklarını saatler boyunca seyrederek büyümüş ve aynı yoldan yürümeye başlamış niceleri...
diğer tüm çizgi roman kahramanları daha bir yalan gelir insana, genç nesiller içten içe zagor'un darkwood ormanında çiko'yu düdüklediğini, betty turtaları ile meşgulken konyakçı, sallaso ve tom miks'in üçlü takıldığını*, kızılmaske fantom'un pigmelerle sıkı fıkı olduğunu, kaptan swing ve gamlı baykuş'un puik adlı iti kovaladığını düşünür, oysa conan "hancı bana şarap ve kadın getir" dediğinde akan sular durur. tabii çelik blek ve rodi olayına hiç girmiyorum onların ne olduğu tam bir muamma.