sunulan guveni, verilenleri, hatta her$eyi hice sayarak pic etme ve kendi menfaatleri icin kullanma durumu. insanin dogasinda olan ve mert denilen kesimin surekli bastirma cabasinda oldugu gudu.
"... ihanete dair korkumdandır ağlamıyorlukluğum gün olur ağlarsam eğer, kutsal hüznümü hafifletirim de adam gibi üstlenemem kederi diye hayattan olduğu gibi kederden de sorumluyum sorumluyum dünyanın dönüyor olmasından ve içimde elips gibi esneyen özürlü devinmeden ve sen ihanet ettin sana nerelerden geldim hiç konuşmadık istemedin..."
aşkla biraraya gelince lezzetli ve şiddetli bir koyvermişlik haline dönüşen fakat sonradan bedeli ve karın agrısı oldukça sancılı olan bir tür yiyecek*.üçüncü kişiler üzerinde ölümcül etkileri tespit edilmiştir.
zuhal olcay'ın en güzel albümlerinden ve aynı zamanda en güzel yorumladığı şarkılarından biri..
"... şehir gözlerini yere dikmiş ihanet içinde kalbim korkuyla dolu sabahı bekliyor saçlarımda buz gibi gece rüzgarı gözlerin bende yanlış arıyor başka türlü olmalıydı başka türlü kararı karar bu hayatın başıma bela oluyor görelim kolayına kim kaçıyor kimler kaçıyor bakalım kavgadan kim kaçıyor ilk kim kaçıyor başka türlü olmalıydı başka türlü ..."
hicbir filmin, hicbir oykunun, hicbir sarkinin hakkiyla anlatamadigi duygu. sozlerin yetmedigi, yasayani yiyip bitiren, yikinti haline getiren durum. guclu durmaya calisip o duvarlar arasinda ezilirsin. icten ice beni haketmiyormus demek istersin, ama kendini kullanilmis hissetmekten alamazsin. kendine kizarsin surekli, nasil bukadar yakinima soktum, nasil en savunmasiz animda vurmasina izin verdim diye. onun icin yaptilarin gelir bir bir aklina. bu muydu karsiligi dersin. bu muydu benim sana verdigim degerin karsiligi.. ama onun halini gordugunde icin parcalanir. gozlerin dolar. en guclu adama gozyaslarini sildirir. nasil bu kadar kor oldum, nasil bu kadar yanlis taniyabildim diye kendine lanet edersin. bir cozum bulamazsin. hersey olmus, bitmis, sen tek basina, kabuslarinla kalmissindir. her gun onu gorecegini bilmek, onu hayatinin bir parcasi yapmis olman herseyi bulaniklastirir. en mantikli cozumu bulmaya calisirsin, hersey daha da sarpa sarar. orumcek agina yapismis zavalli sinek gibisindir. cirpindikca daha da yapisirsin. ama o kadar dolmussundur ki, cirpinmamayi da basaramazsin. kimselere anlatamadiklarimi anlattigim, herseyimi paylastigim insan bu muydu dersin, bu insan, beni en hazirliksiz animda vuran. insanlari tanirim ben diye ovunenlerdensen daha da yikilirsin.kandirildigina yanarsin. kullanildigina, kendini kullandirdigina yanarsin. aglarsin, ama kimse duymaz seni. silmek kolay degil, kabullenmek cok daha zor, eskisi gibi olmasi imkansiz. yine guclu olman beklenir ve yine ezilirsin.