kampüs kapısında bekleyen kıza kimse neden "içeri girmiyorsun" diye ssormuyor, kimse "ıslanıyorsun" demiyordu, güzel gözleri yoktu, burnu büyük, dudakları ince,ıslanmış üstelik ipil yağmurla, salaş kıyafetler ıslanmayla iticiliğini arttırımıştı. elinde fizik kitapları, birde ufak saksısıyla şirin bir kaktüs, burnunu çeke çeke ağlıyordu, "ne bekliyorsun?" diye sordum. başını kaldırdı, sonra ağlamaya devam etti, " e peki" dedi içeri girdim. 3 saat sonra okuldan çıkarken o kız yine ordaydı, üşümüş belli mor dudakları, kırmızı burnu "birini mi bekliyorsun?" dedim. kafasını kaldırdı, gözlerime baktı, "sanırım seni bekliyordum" dedi, "nasıl yani" dedim. bu koca kapıdan binlerce insan geldi geçti birtek sen ikinci defa benimle konuştun" dedi "e ne değişti şimdi " dedim. "elindeki kaktüsü bana uzattı, "bu kaktüsü emanet edebileceğim bir tek sen varsın " dedi. kaktüsü aldım. hızla uzaklaştı. o kaktüs hala bende ne bi arayan ne bi soran, ne bi alaka kuran.
bakıyoruz, görüyoruz ki, mevzuların içerisinden bahçe mimarı edası ve ustalığıyla yeşertilmiş dalların, budakların, yaprakların, onlarcasını yüzlercesini çıkartma özelliği ismi lazım değil birilerine nereden geçmiş...
artık neredeyse okumadan şukela'ya basacağım entrylerine. abimdir, hocamdır, ama yine de (belki de haddimi aşaraktan) bir kulağını bükmek isterim buradan: "aman dikkat" derim, sonradan ezilivermesin kendi yarattığı bu müthiş standartların ağırlığının altında...
yılların tecrübesini ekşi sözlük'e işleyerek bu karatahtayı gergef yapan bir yazar. yazdığı her şeyle, işlenmiş bir öznel bakışla kavramlara yaklaşıldığında onlardan ne cevherlerin çıkabileceğini kanıtlıyor. böyle birisini burada görmek doğrusu hepimiz için büyük bir kazanç.
yazdiklarini okuduktan sonra, aynen bir kitapta guzel birsey okudugumda sozlukle paylasmak (veya sozluge not almak) icin yaptigim gibi, kopyalayip-yapistirip ayni basliga koyasim geliyor, oylesine unutturuyor alinan tad yeri ve zamani...