katatoniaya hic yaki$mayan ama mukemmel bir album.nasil bir ikilemdir bu denirse,katatonianin diger tum gruplardan farkli bir$ey oldugunu aciklamak zorunda kalacagim, ama nasil yapacagimi bilmedigim album.
tonight's decision'ı kesinlikle a$mı$, gerçekten etkileyici, katatonia'ya yakışan süper albüm.. how could this go so very wrong that i must depend on darkness..
şeklinde bir tracklist'i olan,görünüş itibariyle bir tek bana tonight's decision ya da discouraged ones'taki tadı vermeyen albüm.passing bird ve sweet nurseün bu olumsuz intibağdaki rolü büyük,şarkılar katatonia için fazla özelliksiz veya duygusuz gibi..* yalnız tonights music apayrıdır,torpillidir..
katatonianin kendilerini tekrarlamadan ama "esans"larini da kaybetmeden gelebilecekleri son nokta. dikkatli kulaklar (daha dogrusu seyler..ee..algilar) discouraged onestan baslayan serinin ucunde de ayni halet-i ruhiyenin hakim oldugunu sezebilirler. bu albumun kapagindaki terk edilmis tuvalet tonights decisiondaki hayaletli demiryolunun gittigi yerdir. grubun muzigindeki degisim de bu yolculugun metaforudur kanimca. onceki albumlerdeki belirsizlik, soyutluk kaybolmus ama onlarin yerini guclu ve tamamen gercek bir "geri tepme" almis. nereye varildigi artik cok acik, bu hos olmasa da bekledigimiz bir son, sasirmis degiliz. en azindan hayaletlerden kurtulmus olmanin rahatligi var bence bu albumde, sweet nursete ornegin. black sessiondaki korkutucu hisler, a darkness comingdeki korkulu fakat heyecansiz bekleyis, right into the blissteki kacma arzusu sadece the future of speechteki sonuna kadar gercek bir caresizlikle yuzlesmekle ya da i transpirein korkuya teslim olan ruhunda sonuclanabilirdi. bu yuzden grubun soz konusu uc albumunun son derece butunluklu bir ruh hali icerdigi soylenebilir. zaten bu kadar cok seyle ozdeslestirilebilir veya istenirse kisisellestirilebilir bir muzik yaptigi icin seviyoruz katatoniayi. neyse, son bir umutla ciktigimiz yolculugun sonunda diyoruz biz, last fair deal gone down diye, sade ama iddiali bir cikarim bu. bir o kadar da gercek. buna ragmen jonas renkse, albumun sonundaki dont tell a soulda yine kendisinin bile bilmedigi bir yere gitmekten bahsediyor. ama artik gidebilecegimiz bir yer yok, ancak bosluk var. viva emptiness da oyle bos iste, hem ismi hem muzigi hem soyledikleri.
her saniyesi duygu dolu, ders çalışırken en çok dinlediğim, kusursuz prodüksüyonu ve katatonia'ya özgü tüm özellikleri ortaya seren mükemmel bir albüm. dinlediğim en iyi albümlerden biri.
katatonia'nin adami darmadagin eden hasta ruhlu albumu.. ancak sweet nurse ve passing bird ikilisinin teargas ep'deki sulfur ve march 4 ile yer degistirmesi gerekiyor bence.. albumun hasta ruhlu havasinin boylelikle tam psikopata baglayacagina inaniyorum.. gec mi kaldim acaba soylemekte.. neyse tum album tek kelimeyle mukemmel olmasina ragmen daha bir mukemmel sarkilar the future of speech, tonight's music, chrome, don't tell a soul ve ek olarak sulfurdur.. jonas'in ses tellerine kurbandir..
robert johnson amcam yazmış bize de halt etmek düşmüş:
it's the last fair deal goin' down, last fair deal goin' down it's the last fair deal goin' down, good lord, on that gulfport island road
please, ida belle, don't cry this time ida belle, don't cry this time if you cry about a nickel, you'll die 'bout a dime she wouldn't cry, but the money won't mine
i love the way you do, i love the way you do i love the way you do, good lord, on this gulfport island road
my captain's so mean on me, my captain's so mean on me my captain's so mean on me, good lord, on this gulfport island road
take camp tain he and see, camp ain't he and see at scal ain't be at seen, good lord, on that gulfport island road
ah, this last fair deal goin' down, it's the last fair deal goin' down this' the last fair deal goin' down, good lord, on this gulfport island road
i'm workin' my way back home, i'm working my way back home i'm workin' my way back home, good lord, on this gulfport island road
and that thing don't keep-a ringin' so soon that thing don't keep-a ringin' so soon and that thing don't keep-a ringin' so soon, good lord, on that gulfed-and-port island road
viva emptiness gibi tematik bir albümdür, ne var ki şarkılar rastgele dizilmişlerdir. dolayısıyla, anlatılan hikayeyi bulup çıkarmak dinleyiciye düşer.
katatonia’ nın mükemmel albümü. “chrome, teargas, tonight’s music, sweet nurse” gibi müthiş parçalar vardır bu albümde. hele ki “tonight’s music” albümün çıktığı yıl dinlediğim en iyi şarkıdır. albüm çıktıktan hemen sonra istanbul’da canlı seyretme şansı da yakalamıştık katatonia’yı...
katatonia'nın en kötü albümü (brutal vokallilerini pek dinlemedim onlar dışında diyelim). dünyanın en "formül" müziği bu sanırım, yaratıcılıktan had safhada yoksun bir albüm. tonight's decision'da bu şekildeydi, ama 5 kat daha iyiydi ve bu formül henüz baymamıştı.
bu albümün sözlük sathında pek sevilip de viva emptiness gibi adamların en azından bir değişiklik yapmak için çaba sarfettiği bir albümün sevilmemesi de süper bir olay.