bir murathan mungan siiri; " uzundur kaçıyor opak işıktan açığa çıkardığı yaklaşıyor gövde yolları geceliyor geçerken bir zamanlar çölleri ormanları denizleri de öyle kalabalığın vahşi örtüsünde fizik yasalarıyla çıktığı sürek avı çekirdeği saklamanın ham yalnızlığı geri emiyor gölgeyi verilmez olan başka gözleri erteleyen yalnızca opak doku gündeliği yerine getiren ölümlü nesne onu bizden geleceğe kaçırıyor
kendinin başka'larıyla yer değiştirerek görünüyor ilerliyor, her yere vesikalık gövdeler bırakarak şimdiki zamanda çoktan geçtiği köprü bir gün bütün izleri havaya uçuracak başka kalplerde daha tanıdık olacak bir gün ondan süzülen ışığa aldanıp daha dün aramızdaydı, diyenler bambaşka birini hatırlayacak "