oyun adlı toroslarda bir dağ köyünde yaşayan 6 kadının kendi hayatlarını anlatan bir tiyatro oyunu hazırlamalarını anlatan son derece başarılı bir belgeselin yönetmeni olan kadın sinemacı.
bu kadar başarılı bir yönetmen nasıl es geçilir malumatfüruş sözlükçüler tarafından ben anlamadım arkadaş?
filmin en beğendiğim tarafı köylü kadınları zavallı insanlar gibi göstermemesi oldu. onlar kurban değil saygı duyulacak dirayette insanlar gerçekten. bu yönüyle pelin esmer gerçekten takdiri hak ediyor. eğer bu kadınlara bildik acıma tavrı ile yaklaşılsaydı mide bulandırıcı olurdu. (bkz: çağdaş yaşamı destekleme derneği) (bkz: deniz feneri derneği). onlar kurban değil kendi hayatları üzerinde irade koyabilen insanlar, bu amaçla bir araya gelebilen insanlar.
pelin esmer bir söyleşide şöyle demiş:
"mazlum’a hep “öyle bir müzik yap ki oynayalım” dedim. çünkü bu kadınların gerçekten müzik kültürleri ve oynamaları, hayatla başetme yollarını çok güzel sembolize ediyor. yani, filmde bir kamyon sahnesi var. o sahne, 8 saatlik yevmiye ile çapa sallamanın sonrasında, güneşin altında -çok ağır bir fiziksel güç gerektiren bir şey bu- o yorgunluğun üzerine, işte okul servisi gibi o kamyona doluşuyor. onun üzerine tak tak sinyal verip, şoföre... hoparlörden müzik geliyor ve onun üzerine oynuyorlar. yani, hiçbir şey böyle ağır elemli, kederli yaşanmıyor. evet, çok ağlıyorlardı. çok da rahat ağlıyorlar. ama gözyaşları donmadan oynamaya başlıyorlar. onun için bu filmin müziğini de hiç ağır olmayan, onların duydukları zaman oynayabileceği, yani iş çıkışında dinleyecekleri müzik gibi bir şey olmasını istedim."
filme yönelik tek eleştirim mazlum çimen'e: yönetmenin bu doğru isteğini her zaman yerine getirememiş.
edit: haksızlık etmeyeyim whatdreamsmaycome en azından filmle ilgili bir şeyler yazmış.
oyun adlı belgeselinin yanı sıra, 2002 yılında da koleksiyoncu adlı bir belgesel calışması daha olmustu bu nadide insanın...dayısı mıydı, yoksa amcası mı hatırlamıyorum, koleksiyon meraklısı bir adamın öyküsü idi...bu amcamız, bir şeye odaklanmak yerine, eski gazetelerden el fenerine, tespihten çakıya akla gelebilecek her şeyi biriktiriyor, her gün istanbul'un çesitli mekanlarında gezip bir şeyler alıyordu...bir de evi vardı ki evlere şenlik...yığıntılar yüzünden uzun zamandır tam girilemeyen, lavobosuna ve ocağına zorlukla ulasılan bir mutfagı, yarısından cogu tabandan-tavana gazetelerle kaplı bir koridoru ve ne ararsan bulunan bir yatak odası vardı vardı evin...
amcamızı ağzım açık seyretmiş, o evdeki eşyaların üzerime geldiğini hissetmiştim sonlara doğru. eve dönüp de kendi odamın kalabalıklığını görünce, koleksiyon bile yapmıyorsun, ne bu edepsizlik diye kendime kızmışlığım da vardır... velhasıl şiddetle tavsiye ederim pınar ablamız'ın bu filmini naçizane...
edit: pinar nerden cikmis allah allah, pelin ablamiz tabii ki...tesekkurler beatrice
avrupa- anadolu kültürleri buluşması, gaziantep etkinlikleri kapsamında, "oyun" adlı belgeselinin gösteriminin ardından yönetmenle bir söyleşi gerçekleştirilecek. söyleşinin konusu "sanat hayatımızı nasıl değiştirebilir?".
"oyun", bu yıl creteil, trieste ve navarra punto del vista film festivallerinde "en iyi belgesel", nürnberg film festivali'nde seyirci ödülünü kazanmıştı.
son olarak yeni kurmaca filmi 11'e 10 kalayı çekmiş. festivalde gösterilmiş sanırım, 25 eylül'de de vizyondaymış. nejat işler ve amcası mithat esmer oynuyor imiş. yanı sıra pek de güzel bir hanım.
abu dhabi'de gerçekleştirilmiş olan jüri başkanlığını abbas kiarostami'nin üstlendiği otadoğu filmleri festviali'nin uzun metraj yarışma kısmında en iyi ortadoğu yeni yönetmen ödülünü alan yetenekli, başarılı, övünülesi yönetmen...
oyun isimli belgeselini bir toplu gösterim esnasında izledğim yönetmen.
gösterimin sonrasında bu belgeselin çekilmesine neden olan köylü kadınlarda söyleşiye katılmışlardı. kadınların anlattığına göre aylarca sırf bu belgeseli çekebilmek için onlarla beraber kalmış, onlarla aynı sofrayı paylaşmış.
şimdi baktığımda görüyorum ki, sinema birazda emek ve fadakarlık işi.