1956 sivas zara dogumlu $air.yangından $ans eseri kurtulan cantasındaki bir pecetede $oyle yazıyormu$: "öldüğümde doğduğum yere gidiyorum yıllarca süren bir hasret ve bilinmezliği işte böyle yeniyorum."
" uğur kaynar sivaslıydı. şenliklere meraklı değildi pek... ama doğduğu topraklara duyduğu özlem çekti onu sivas'a.... birkaç kez fikir değiştirdiyse de sonunda gitmeye karar verdi. katliamdan birkaç gün sonra ondan kalan eşyaları getirdiler eşi serap kaynar'a... onun hiç yanından ayırmadığı askılı bir deri çantaydı bu... yangından mucize eseri kurtulmuştu. içinden bir ehliyet çıktı, biraz para, bir paket bafra sigarası, kibrit, eşine hediye alınmış işlemeli bir cüzdan ve üzerine şiir karalanmış bir kağıt peçete... peçetede şu sözler yazılıydı: "öldüğümde / doğduğum yere gidiyorum / yıllarca süren bir hasret ve bilinmezliği / işte böyle yeniyorum." can dundar boyle demis. ugur kaynar zaranin siirini yazdi."cicekler halaya durdu", "askinam" , "gizemya" adli siir kitaplari yayinlandi. yakildiginda 37 yasindaydi.
bir deli adamdı. ankara'da, karanfil sokak'ta, kardelen'in ön bahçesinde her daim tadı bozuk olan çayla başlardı demlenmeye. sonra arka bahçeye geçer, rakı, ayran ve koca bir tabağın içinde bir yığın maydonozun onu beklediği masasına otururdu. filtresiz bafra içerdi. parasızdı. oran'daki evine dolmuşa binecek parası olmadığından yürüyerek gittiği bir gece, kestirme olsun diye çam ağaçlarının içinden geçerken polis tarafından tutuklanmıştı. bazı şairlerin elyazılarıyla şiirlerini bastığı yayınevinde çalışan sekreter telefonu açıp, "bağlıyorum" diye telefonu yanındaki masaya, ona uzatırdı. kim nerede şiirlerinden birini okumasını istese nazlanmaz okurmuş. 1992 yılında, sivas'taki pir sultan abdal şenliği'nden ankara'ya döndüğünde burnunun üzeri fena halde soyuldu. sivrialan'da yapılan şenlikte kendisine ayrılan masada otururken saatlerce güneşin altında kalıp yanmıştı. 1993 yılında, yine sivas'ta.