sanirim bloc party için "the next big thinglerden bi tanesi daha" diyip işin içinden çikmak haksizlik olur, çunku daha albumu çıkmadan label'larin kendi aralarinda imzayi attirmak için kapistigi gruplarin iyi oldugunu dusunmeye basladim. interpol'u matador records, franz ferdinand'i ise domino records renklerine bagladi. hani ellerinde bi suru grup/artist ve bi o kadar da beklemede proje varken bu labeller bu gençler için kapisiyolarsa "illaki bildikleri vardir" demek istiyorum. bu genç gruplarin çok deger kazanmasini "strokes'un çok satmasi"na indirgemek de okuzluk olarak nitelendirilebilir. soyliycegim sudur ki mainstream rock'da (mtv'de sikca gosterilenler yani, diyelim) son yillarda iyi isler basarmis yeah yeah yeahs'den, the libertines'e ordan the rapture'a cogu grup oncesinde birer "the next big thing"idi. o yuzdendirki bu gruplari takip edelim, destekliyelim. ama nme'ye asla guvenmeyelim çocuklar! rock on! rockability! (bkz: the futureheads) (bkz: friends of mine) (bkz: ege bamyasi) (bkz: rock it to the moon) (bkz: the yeh-yeh girl from paris) (bkz: punk not diet) (bkz: our endless numbered days) (bkz: animal serenade) this is a long drivefor someone with nothing to think about
iste buradayız ve sizi dinliyoruz... ben kendimce onlari boyle yorumluyorum so here we are, compliments, positive tension dinledikten sonra. yeni ve hos seyler dinlemeyi ozlemisiz. ozellikle de ada kokan melodileri. silent alarm cok ama cok yeni bir album ama dinlenebilirligi maksimum bence. tek albumluk olmamalarini umuyorum.
samimi olmak gerekirse, ilk dinlediimde bana jimmy eat world'den öte bişi vermedi. sora sora işte, nedenini bilmeden biraz sempati duyuyorum sanırım. yolda falan iyi gelio lan.
işin sevimli bi diğer yanı da, zenci* vokalli beyaz bi britanya grubu olması. 3uncu ve 6ıncı parçalar pek hoş; 7inci track de hasta yatağından yayınımıza katılan dirtyharry'ciğime gelio: "do you wanna come over and kill some time?" **
banquet ve helicopter gibi super sarkilari olan grup. ama albumun en ustun sarkisi bence baya deneysel takildiklari tuhaf sarki price of gas. ilerki albumlerinde, price of gas tarzi siradisi sarkilara daha fazla yer verirlerse oldukca enteresan yerlere gidebilir grubun muzigi.
"yeni gruplar eskisi kadar yeni olamıyorlar artık, ve bu hiç iyi değil. müzik basınının her ortaya çıkan yeni ismi başka bir grupla ilişkilendirmeye çalışması ve kimilerini yeni beatles, kimilerini yeni smiths, kimileriniyse yeni u2 olarak adlandırması, acaba işbu 'yeni' gruplara yapılan bir övgü mü, yoksa içten içe onların yaratıcılıklarını körelten bir karalama mı, bilemiyoruz. ancak net olan bir şey var: rock müzik ne kadar evrilirse evrilsin, gitarın, basın ve davulun birlikteliği, rock 'n' roll'un ilk ortaya çıktığı zamankinden çok da farklı olmayacak; bu yüzden sonu gelmeyen benzetmeler de asla bitmeyecek.
çiçeği burnunda bir ingiliz grup olan bloc party, yaptıkları cayır cayır rock müziği ile ilk dinleyişte franz ferdinand'ı oldukça andırıyor; özellikle çıkış şarkıları banquet ve price of gasoline franz ferdinand'ın ilk albümünde yer alabilir ve -vokalleri dahil- hiç sırıtmayabilirdi. ancak bu onların suçu değil, hatta onlar için eksi bir puan bile değil. çünkü yaptıkları, iyi bestelenmiş ve iyi çalınmış rock şarkılarını, birkaç ufak elektronik ses efektiyle süslemekten fazlası değil. eh durum böyle olunca, ortaya çıkan işin başka bir isme benzemesi da kaçınılmaz oluyor. grubun ilk albümü olan silent alarm günümüz standartlarına göre basit bir rock albümü ve bir başyapıt olmasa da gerçekten çok iyi bir başlangıç. gerçi bloc party "silent alarm" ile franz ferdinand'ınki kadar büyük bir patlama yapacakmış gibi gözükmüyor, ancak 2005'in parıldayan isimlerinden biri olmayı da başaracaklar, bundan kimsenin kuşkusu olmasın. referansları gayet sağlam; hızlı şarkılarda gang of four'dan dismemberment plan'e, xtc'ye ve hatta stooges'a kadar varan etkilenimlerinin yanı sıra, albümün zirvesi "so here we are" ve "compliments" gibi dingin parçalarda talk talk veya mogwai gibi tehlikeli sularda dolanan isimleri akla getiriyorlar ve böylece franz ferdinand veya the music gibi isimlerden ayrılıyorlar. "silent alarm" bir yarı-parti albümü, aynı the rapture'un echoes'u gibi, bu yüzden coşkulu bir şarkının hemen ardından yavaş bir bestenin gelmesi sürpriz olmamalı.
açılış şarkısı like eating glass ve bir sonraki helicopter; her ikisi de hiç durmayan davulları ve etkili baslarıyla dinleyicinin albüme hemen adapte olmasını sağlıyorlar. bloc party'nin asıl gücü buradan geliyor: rock 'n' roll'dan. ekstra bir şey yapmalarına gerek yok, onlar şarkılarını çalıp söylüyorlar ve bu gayet de yeterli oluyor. blue light albümün temposunu bir anda düşüren melankolik, tatlı ama fazla da cesur olmayan bir çalışma. hemen ardından, albümün en hareketli ve yerinde duramayan şarkısı she's hearing voices'ın gelmesi ise bir tesadüf mü, yoksa ironi mi, pek belli olmuyor. "silent alarm"ın en güzel şarkısı kuşkusuz so here we are; 2005'in en başarılı singlelarından biri bu. sakin ve tekdüze ritminin ardında, gösterebildiğinden çok daha derin anlamlar taşıyor sanki, pink floyd'un if'i misali. albümün en 'punk' anlarını yaşatan luno 80'lerin artık çok gerilerde kalmış gibi gözüken post-punk dönemini 4 dakikalığına da olsa hortlatmayı başarıyor. grup, finaldeki compliments ile durgun ve şaşırtıcı bir veda yapıyor dinleyicisine; "tek amacımız insanları eğlendirmek değil, bundan daha gelişkin müzikler de yapacağız, haberiniz olsun" demeye getiriyor olmalılar.
13 şarkı ve 51 dakika sonunda albüm bitiyor. pek de yeni bir şey kazanmıyorsunuz, ancak yine de "silent alarm"ı bir kez daha dinlememeniz için hiçbir sebep yok. zaten güzel bir şeyin illa da yeni olması gerekmiyor ki; eğer böyle olsaydı, u2'nun son iki albümünün pek de bir değeri olmayacaktı, keza rolling stones'un da son 25 yıllık kariyerini elimizin tersiyle itmemiz gerekecekti. ne demek istediğimi anladıysanız "silent alarm"ı bir dinleyin, beğeneceksiniz, hatta belki de 2005'in en iyi kazancı olacak bu grup sizin için. yok ben illa farklı bir şeyler dinlemek istiyorum diyorsanız o zaman "silent alarm"ın japonya baskısını edinmeye çalışın (nasıl yapacaksanız); grubun four tet, mogwai ve m83 tarafından remixlenmiş üç şarkısını daha barındırmakta bu baskı. son derece başarılı remixler bunlar; özellikle m83'ün pioneers yorumuna dikkat." *
bu aksam konserine gidip franz ferdinand performansiyla karsilastiracagim grup .sahne performanslarinin cok iyi oldugu soyleniyor ancak cikip onlerinde ziplamadan bisey diyemeyecegiz.franz ferdinand'da alex kocaman hoparlorun ustune tirmanmisti ayni mekanda ama bunlar yapar mi oyle sey bilemiyorum. manyak bu ingilizler .ozellikle de vokalistleri kele okereke
edit: konsere gidildi super eglenildi ,sahne performanslari 10 uzerinden 8.78. edit2: tekrar geldiler , tekrar konserine gidildi . tekrar fotograflari cekildi : http://www.flickr.com/...21/in/set-72157594176367426/
şubat ayında çıkardıkları silent alarm albümünün ardından, 13 eylül'de de bu albümdeki şarkıların yeni düzenlemelerini içeren silent alarm remixed albümünü çıkarmış bunlar.
vokal ve gitarda: kele okereke, bassta: gordon moakes, gitarda: russell lissack ve davulda: matt tong'dan oluşan britanyalı nefis grup. silent alarm ve silent alarm remixed isimli çok başarılı albümlerin sahibi olmakta kendileri.
radiohead'den sonra niye bir türlü sevemiyorum diye üzüldüğüm ikinci grup.zorluyorum kendimi ama olmuyor bir türlü habire ''şuna benziyor işte.. hem onlar bundan daha iyisini yapmışlardı bu şarkının'' gibi şeyler düşünüyorum.nme'ye kalsa daha kimbilir nelerin neleri seçerdi bunları onu merak ediyorum birde.
kusursuz silent alarm insasinin dort kisilik mimari ekibi. denaliden asina oldugumuz davul bas kombinasyonlari ustune muazzam sesler ekleyen yaratici britanya saksonlari.
(eski usul mat, 26.10.2006 21:20 ~ 21.11.2006 05:37)