sadece depresif olanlar, yani gerçeklikle bağını tam olarak koparmayanlar, evet karamsardırlar, her şeye kötümser bakarlar, sorunlarını bir türlü çözemezler fakat geleceğe dair umutları da vardır. fakat bu umutlar hep uzak geleceğe ilişkindir, sanki başka bir dünyada ve yaşamda geçecek gibi düşlenir. bu aslında depresif insanların yaşamasını sağlayan şeydir. ve yine bu umutlara ve uzak gelecekte kazanılacağı varsayılan mutluluk haline nasıl geçileceği depresyonun namına yakışır şekilde muammadır. sanki bir sabah sihirli bir değnek gelecek, her şey değişecek ve karanlık uyku bitecektir. lakin, başarısız çocuğun sorunlarını ancak doğa üstü güçler yardımıyla çözebildiği bir kaç amerikan çocuk filmi görünce, değnek meselesinin sadece filmlerde geçerli olduğu, koruyucu meleğin falan da olmadığı anlaşılacak, bu kendini kandırmaca oyunu sona erecektir. bu aşamadan sonra ya sorunları çözmek için çabalamak, ya da manik denizlere yelken açmak söz konusudur ki, ikincisinin şakası bile üzer insanı.
kronik olanları geçmişe dönüp baktığında tek bir mutlu anını bile hatırlayamazlar. o derece hastalıklıdırlar mına koyim. yok yani hafızada şaft kaymış desek boktan bin tane şey geliyor insanın aklına. ilginç bir durum.
dan: everybody wants to be happy. larry: depressives don't. they want to be unhappy to confirm they're depressed. if they were happy they couldn't be depressed anymore. they'd have to go out into the world and live. which can be depressing.