mersin'de yaşlari 5-10 arasinda değişen 3 çocuğun, kedi yavrusunu ellerindeki sopalarda döverek öldürdüğü öne sürüldü. hayvansever ersan çolpan, gazi mahallesi'ndeki evinin mutfağında olduğu sırada bahçedeki çocukların seslerini duyup balkona çıktığında ellerinde sopa olan çocukları gördüğünü ve birisinin ''öldü mü?'' şeklindeki sözü üzerine aşağı inince can çekişen kedi yavrusuyla karşılaştığını söyledi. çolpan kediyi veterinere götürürken can verdi.
***
anadolu ajansı bu şekilde duyurdu haberi. ama ortada kedi yavrusunu öldürmekten daha büyük bir sorun vardı. o yavruyu öldüren 3 kardeşi hangi anne, baba yetiştirdi? nasıl bir evde büyüdüler ki bir kediyi sopalarla öldürüp bunu oyun zannettiler? ve en önemlisi de yaşları kemale erince iyi yürekli 3 kardeş olabilecekler mi?
çocuklarda değil suç bence, tamamen onları yetiştiren ailelerde. çocuklara hayvan sevgisi aşılamayan anne, babada. ve ısrarla diyorum ki çocuk psikolojisi dersi almayan evlenemesin.
edit: bir habere daha rastladım. o da konya'dan. kedilerine kötü davrandığı için iki kardeşini öldüren kadın müebbet hapse çarptırılmış. insanlar sorunlu gerçekten, sevginin de ortası yok, nefretin de.
"bütün çocuklar neutral evildir." tanımı uyarınca çok da normların dışında davranmayan veletlerdir. çocuk denen varlık, ekseriyetle acı, ölüm gibi kavramlar hakkında tam kavrayışa sahip değildir. insan dışındaki varlıkları objeden farklı olarak görebileceği oldunluk da henüz gelişmemiştir. o yaştaki bir çocuğun cezai ehliyetinin olmamasının sebebi budur zaten. bu yüzden yaptıkları hareket anlaşılabilirdir (doğrudur değil). bu haber olmuş diye kudurmadan önce unutmayın ki, bu olayın benzeri binlercesi her gün sokaklarda gerçekleşmektedir. elbet bu veletler de bu olgunluğu kazanacaklardır, onları şimdiden geleceğin seri katilleri ilan etmenin anlamı yoktur.
ana babalarına bu yaşa gelmiş çocuğa o olgunluğu veremediği için küfretmek, diğer taraftan, haklıdır ve yapılmalıdır.
5 ila 10 yaş arasındaki çocuklar fırsat bulunca öldürür. tüm insanlar öldürür. üzülecek, şaşıralacak, küfredilecek bir durum yok. o yaşlarda her şey gibi öldürme de bir oyundur. ayrıca öldürme sonuçta büyüklerin oyunudur ve bir şeyleri öldürmek kendini büyük hissetmesini sağlar. bazen patlayıp böyle savunmasız hayvanları öldüren çocukları ben seviyorum, en azından hayvanlarla aynı kökenden geldiğimizi ispatlayıp yaratılışa gol atıyorlar. imkanları yaratıp kediyi sevdirmek de bizim elimizdeki bir hazine sonuçta, önemli olan onu kulllanabileceğimiz yaşamı yaratabilmek, çocuklara sunabilmek, tabii ki onlara öldürmeyi de unutturmadan.
ne yaptığının farkında olmayan çocuktur. habere başka bir açıdan bakıyorum. dur yanlış anlama hemen. bi oku önce. birincisi yaş aralığı 5-10 bunların. ikincisi çocuk. burdan şunu çok rahatlıkla çıkarabilirsin. aklı ermiyor ve ne yaptığını bilmiyor. diyeceksin ki nasıl bilmiyor. basbayağı biliyor işte. öldürmüş bir sinek öldürür gibi. her gün televizyonda, gazetelerde, sokakta, bir çocuğa ölümün ne kadar boktan, üzücü, kötü bir olay olduğunu anlatmak yerine bunu bu kadar basite indirgediğimiz işin bu çocuklara da ölüm elbette basit geliyor. bir hayatın son bulması, bir canlının son nefesini vermesi acı bir durum değil normal bir hal alıyor. televizyonu bir açıyor her filmde 10-15 kişi film bitene kadar ölüyor, gazeteyi bir açıyor, o gün 10-15 kişi ölmüş. sokakta bir bakıyor ya da duyuyor, birileri ölmüş. şu an karşımda tam karşımda bir çocuk var. sabahtan beri ateş edip bir şeyler öldürüyor. söyledim de resmen katliam yaptın diye. güldü. bilinçaltında ölüm, öldürmek o kadar basit ki. bunu basitleştiren ben değilim sen de değilsin belki sana göre. ama aslında bizleriz.
bir erkek çocuğa ilk hediye edilen oyuncaklar arasında silah var düşünebiliyor musun. arkadaşlarını öldürüyor hesapta. öyle normal geliyor ki ona bu yaptığı. oyun işte çocukluk diyoruz biz de. bunun derinine inmek lazım. bunu yapan 20 yaşında, 30 yaşında birisi olsa idi, denilenlere sonuna kadar hak verirdim. ama öyle küfürle değil. orospu çocuğu demekle o çocuğun içindeki kinin bir benzerini sen gösteriyorsun. o çocuğu eline verseler demek ki sen ne yapacaksın merak ediyorum. kaynar suda haşlarsın allah bilir. ''seni orospu çocuğu ha demek öldürdün kediyi, al bak bakalım ölmek nasılmış yaşa da öğren.'' ondan sonra gelip burda kurtlar vadisi entryleri giriyoruz. büyüklerinden ne görüyor ki o çocuk gerçek ya da film icabı olsa da. gördüklerini yapıyor işte. pokemen, superman olmak isteyen çocuğun camdan atlaması gibi işte.
diyorsan ki sen de hiç vicdan yok mu. var elbette. şimdi buraya bir şeyler yazıp kendimi vicdanlı göstermek gibi bir niyetimde yok. ya da o çocuklara hakaret etmek gibi bir düşüncem. sorun başka yerlerde esasında, o çocuklarda değil o yüzden. bir canlının ölmesi elbette üzücü, hayvan olsun insan olsun, hele de suçsuz, suçlu olsa bile ayrı bir mevzu ölmesi gerçekten kötü. ama bunu bir çocuk yapıyorsa derin derin anlamlar çıkarmaya da kalkışmamalı. adı üstünde işte çocuk. ona bir şeylerin yanlış olduğunu öğretmeyen, göstermeyen büyükler, büyükleri.
naçizane ancak çok bilmiş yorumumu yazıyorum. efendim bu çocuklar grup olmanın verdiği güvenle yanlış yaptıkları düşüncesi akıllarından geçse bile bunu anlamazdan gelmişlerdir. hele bir de kedi yavrusu dişleri var mıdır yok mudur bilmem ama çocuklardan birinin elini ısırmaya yeltenmişse yani çocuklar kedinin bir şekilde kendilerine zarar verdiğini veya vereceğini düşünüp onu düşman olarak belledilerse beyinleri uyuşmuş halde saldırıya geçmişlerdir. bu çocukları geleceğin psikopat katilleri olarak görmek yanlıştır, ilerde düşünebilme kabiliyetleri geliştiği zaman yaptıklarının yanlış olduğunu idrak edeceklerdir. sonuçta her çocuk yanlış yaparak doğruyu öğrenir, örneğin biz elimizi acıtıyor diye ısırgan otlarını sopalarla dövüp öldürürdük. şimdi ise utancımdan ısırgan otu çayı içemem desem pek yalan olmaz. yine de bu çocuklarda bir manyaklık olduğu kesin, uygun yöntemlerle tedavi edilsinler diye de önerimi yazıyorum.
kedi sülalesinden olan bir aslan tarafından s.kilmeye hak kazanan şanslı (!) çocuktur. aslan da bir başladı mı doğası gereği günde elli kere falan bafiliyormuş. geçmiş olsun !
tıp literatüründe "psychopathic personality disorder" yani "psikopat kişilik bozukluğu" adı verilen ruh hastalığının çok bariz bir göstergesidir. bunu normal ve ne olacak çocuktur bunu yapar şeklinde yorumlamak en hafif tabiriyle cahilliktir. yurtdışında bu tip bir vahşet hareketinde bulunmuş çocuklar, eğer toplumun diğer bireyleri tarafından şikeyet edilirlerse ciddi bir şekilde gözaltında bulundurulma ve gerekirse psikolojik tedavi altına alınma sürecine girerler. çünkü küçük yaşta hayvanlara zevk için eziyet etmek, ileriki yaşlarda potansiyel bir sosyopat ve katil olabilecek bireyin habercisidir. "psychopathic personality disorder" isimli ruh hastalığının diğer belirtileri arasında vandalizm, yatak ıslatma, yalancılık ve zevk için hırsızlık davranış bozuklukları da yer alır. adı üstünde işte çocuk diyerek duyarsızlaşmayı normalize etmenin hiç bir izahati ve mantığı olamaz diye düşünüyorum. çünkü bu adı üstünde işte çocuklar, trafikte sinirlendiğinde silahına davranan, kafa kesen, odunla insan döven, abi 300 liraya istediğini vururum diye konuşabilen insanların yer aldığı bir toplumun bireyleri olmak üzeredirler. bu işe neden bu kadar kafa yordun, sana ne diye soracaklara ise peşinen söylemek isterim; eski ortağımın kardeşi, trafikte ters yöne girmiş bir psikopatın celallenmesi ve silahını çekip sürücü camından içeri 9 mermi sallaması neticesinde ölüp gitmiş bir üniversite öğrencisiydi. aynı şekilde dragos sahilinde bir başkası sanılmam neticesinde arabamın üzerine iki el silah atılmış, kız arkadaşım arabadan zorla çıkarılmış ve itilip kakılarak son anda yanlış kişi olduğumun anlaşılmasıyla ucuz kurtulmuş bir bireyim. öte yandan psikopat olarak tabir edilen ruh hastalığının özellikle metropol nüfüsunda %1 gibi yüksek bir oranda bulunduğunu da hatırlatmak isterim. bu ve benzeri olayların üzerine gidilmeli, zaten çarpuk çurpuk olan ruh halimizin daha kötüleşmemesi için müdahale edilmeli.
örneğin, "acımak" da bu öğrenilen davranışlardan biri. eğer bir çocuğa kedi öldürmenin, yahut bir hayvanın canına kıymanın kötü bir şey olduğunu öğretmez, ona hayvan sevgisi aşılamazsanız çocuk gidip bir kediyi öldürebilir. bunu yaparken vicdanı falan da sızlamaz. çünkü bu onun için normal bir şeydir.
yaşam hakkına saygı duymayı öğrettiğiniz bir çocuk yine de hayvanlara zarar verebilir. örneğin bir kedi ile pestilini çıkarana kadar oynayabilir, kediyi oynarken yaralayabilir, hatta bilinçsizce öldürebilir. çocuk hayvanları öldürmemesini öğrenmiştir ama bir hayvanın yorulabileceğini, artık oynamak istemeyebileceğini yahut bazı davranışlar sonucu zarar görebileceğini bilmez. bunları da öğrenmesi gerekir.
kimi ülkelerde çocuk askerlerin kullanılmasının altında da bu gerçek yatar. çünkü öldürmeyi öğrettiğiniz çocuk asker için artık bu normal bir hal alır. kadın, çocuk, bebek, yaralı, aman dileyen falan dinlemeden bu çocuk verdiğiniz emri yerine getirir. gider, acımasızca öldürür. ve emin olun, hiçbir şekilde pişman olmaz, üzülmez, vicdanı sızlamaz.
çocuklarınıza başka canlıların yaşama hakkına saygı duymayı öğretin. çocuklarınızın; "zarar vermemek, aldatmamak, başkası üzerinden çıkar sağlamamak" gibi temel ahlak kurallarını iyice öğrendiğinden ve benimsediğinden emin olun.
kalınca bir sopayla eşek sudan gelinceye kadar dövülesi çocuktur. ah bir elime verseler bu veletleri... ne yazık ki "çocuktur yapar" zihniyetindeki beyinsiz anne babalar yüzünden bu hale gelinmiştir. bir canlı hayatını kaybetmiştir burada, "aman oyun oynuyor çocuk" denerek cezası verilmemeli midir? o yavru kedinin yaşamaya, koşup oyun oynamaya en az bu veletler kadar hakkı vardır.
hayvanlarla veya arkadaşlarıyla oynarken onlara yanlışlıkla, istemeden zarar vermek başka, bir hayvanı sopayla öldürene kadar dövmek başka şeydir. ilkini yapana "çocuktur, karşısındakine neyin zarar vereceğini bilemiyor" denebilir belki ama ikincisini yapana geleceğin katili de denir, mikrop da denir, hasta da denir. ailesine de artık neye inanıyorsanız o belanızı versin denir. gerçi insan yerine katil yetiştirenlerin belasını yetkili kurumlar vermelidir ama burada öyle olmaz o işler. maalesef bolca bulunmaktadır bunlardan. hem ailelerinden hem yavrularından.
büyüyünce daha vahşi olmayacak sakin olun. hatta içindeki merhamet duyguları da gelişecektir. çocukları merhametli varlıklar falan mı sanıyorsunuz? bu biyolojik bir şey, çocuklar ya hayvanlardan korkar ya da hayvanlara saldırgan davranışlarda bulunur, eziyet eder, eziyet etmekten zevk alır. evet resmen zevk alır. civciv seven çocuklarda bire bir gözlemlediğim bir unsur, civcivi sıkan çocukların civcivi sıkmak suretiyle civcivin canının yanması karşısında haz aldığıdır. bu psikopatça eğilim neredeyse hayvanlardan korkmayan çoğu çocukta görülür. çünkü çocukların çoğu özelliği gelişmemiştir.merhamet duygusu falan da gelişmemiştir acı çeken bir hayvan ona göre komik bir unsur olabilir, sizin o çocuğa "hayvan" ya da "orospu çocuğu" demeniz içinizi rahatlacaksa deyin, ama pek çok insan da küçüklüğünde hayvanlara çektirdiği eziyetler akıllarına gelsin, bu çocuk da olayın bokunu çıkarmış işte,
bu çocuklara geleceğin seri katili gözüyle bakıyorum ben. kesinlikle yaptıkları çocuklukla açıklanamaz. biz de çocuk olduk. gözlemlediğim kadarıyla da normal bir insan yavrusu öldürmenin aksine bulduğu bütün börtü, böcek, hayvan farketmez bulduğunu sever, evinde beslemek ister. ha o arada sevmenin dozunu kaçırıp öldürebilir o ayrı. bütün kişilik bozukluklarının kaynağı ailedir. muhtemelen her akşam babası annesini, annesi bu bebeleri hatta bebelerde yaş sırasına göre birbirlerini dövüyorlardır. e çocuk onu görmüş ne yapsın. hayvana sefkati bırak insana şefkati öğrenmemiş ki zavallı. kaldı ki bu çocuklar sürekli televizyonda cinayet, linç haberlerini izleyip duruyorlar. yaptığının kötü birşey olduğunun farkında ancak umurunda değil ve bu da oldukça tehlikeli bir durum. ezcümle, bu çocukların acilen terbiye ve tedavi edilmesi ve bu konuda daha ciddi ve geniş önlemlerin alınması gerek...
çocukken hayvanlara eziyet edenlerin pek tabi doğal karşılayacağı hareketlerde bulunmuş bir cahil çocuğudur. ilgisiz, bilinçsiz ve cahillerin çocuklarında tabi ki canlı sevgisi gelişmez. 3-5 yaşında, hayvanlara deli gibi tapan, bir yetişkin kadar bilinçli çocuklar varsa etrafımızda, bunu sadece "çocuk işte, bizde yaptık ki" diye savunmak, çocukken ki cahilliğinizi, ebeveynlerinizin cahiliğini ve bilinçsizliğinizi haklı göstermek içinse, bilemeyeceğim.
hayrettir bu bakınız neden verilmemiş anlamadım ama çocukken olur böyle şeyler, tasvip ettiğimden veya iyi bir şey olduğunu düşündüğümden değil ama anadolu ajansına düşmemiş örnekleri çok fazladır.
her türlü canlıya karşı yapılan işkence pistir, kakadır, caniliktir ama sonuçta doğada vahşet her zaman vardır çocuk yaştaki bilinçle ve artık neler görmüşse o çocuk böyle davranışlar sergileyebilir, önemli olan bunun kötü bir davranış olduğunu ve her türlü canlının kişinin kendisi gibi bir canlı olduğunu ailelerin ve okullardaki öğretmenlerinin öğretmesi gerekir, aşılaması gerekir çocuğa. kin ve nefret öğretileriyle harman edilen bir dünya görüşü küçükken öğrenilebilir duymak istemesek te, kabul etmek istemesek te sadece aile ve okul tarafından olmaz sokakta, medyada her yerde gördüğünü uygular çocuk.
çocuklar sosyal gelişimini tam olarak tamamlayamamış varlıklardır, içlerindeki kötüyü zaptetmeyi bilmezler falan filan, tamam da ben kısaca şöyle diyeyim bu çocuklardan birini yalnızken kıstırıp "hişt ! o kediye benzetiyim mi lan seni ? keh keh keh !" deseniz muhtemelen zırlamaya başlar, bu esnada yapılmasa gereken şey "sil o sümüklerini koluna hadi bakalım" diyerek gülmektir. işte böyle yalnız kaldığı anda kendini sele sümüğe veren çocuktur bu.
evet, kötüyüm.
ha pek çok çocuk hayvanları hatta kardeşlerini itip sıkıştırır, bırkalar, cimcikler, itekler. ama 'döverek/vurarak öldürmek'le kuyruk çekmenin, kardeşi ısırmakla kulağını koparmanın aynı şey olduğunu söylemeyin bana.
çocuk ya bu, hiçbir şey bilmiyor daha. öldürmemesi gerektiğini bilmediği için kızamayız ona, integral de bilmiyor sonuçta. ha "ama öldürmeyi biliyormuş" dersen gerzeksin, tabii ki biliyor, sen de biliyordun. çıktığın an annenin memesini aradın, işte bu öldürmenin ta kendisi, tamam mı güzelim. annen seni beslemek için bir şeyler öldürmek zorunda, et bulamadıysa yerde yetişen otları öldürmek zorunda. dolayısıyla ölümün, öldürmenin nesnelerinden birisin.
kızmayın herife yahu, daha küçük o. şansı varsa, başta ailesinden sonra toplumdan gerekli yardıma alırsa, buna kendi gayretini katabilirse, sağlıklı olduğuna inandığımız ama benim hasta olduğunu bildiğim toplumumuzun sözde sağlıklı bir bireyi olacak. tabii ki öldürmeyi de bilecek ama öldürmeyecek. ha ama amdan fırlamışlardan biriyse, zavallı eğitimsiz ailesi bilgisizliğinden dolayı kendisi gibi onlarca çocuk ürettiyse, kendisine gerekli yatırım yapılamayacaksa ne yazık.
işte bu yüzden aileler çok çocuk yapmamalı. ölüm yaşamın içinde var, önemli olan en az üç çocuk doğurun diyen denyolardan, hayvansal çoğalma içgüdüsüne sahip badem bıyıklı maymunlardan kurtulmak. o zaman insana gerekli yatırım yapılabilir. ama bak tekrar ediyorum, çocuklara öldürmeyi unutturmadan.
işte bu yüzden küçük çocuklar en az bir kere ava çıkarılmalı. doğayı yerinde görüp incelemeli. ağacı, börtü böceği demiyorum, öldürmeyi, öldürülmeyi ve hayatta kalmayı. çocuk beğenirse ve geri kalan hayatında avcılıkla uğraşırsa ne mutlu ona. bundan sonra doğa sevgisi gelişir diye düşünüyorum. doğayı görmeyen çocukta ise hümanizmin gelişmesi çok zor olur gibime geliyerin.
hadi şimdi denize girelim ve sinirimizi atalım üstümüzden. çocuğa ceza verelim, oda hapsi versin ailesi ve sonra okulda tahtaya
"bir daha yavru kedilere işkence etmeyeceğim" yazsın 100 kere. yavur kedi öldüğüyle kalsın ve kedi cennetinde en renkli yün yumaklarıyla oynasın, whiskas'ı eksik olmasın. ben ölünce ve oraya gidince onu seveyim.
bunu normal bulan kişilerin the journal of the american academy of psychiatry and the law dergisinde yayınlanan şu makaleye göz gezdirmeleri faydalı olabilir:
animal cruelty in childhood, although generally viewed as abnormal or deviant, for years was not considered symptomatic of any particular psychiatric disorder. although animal cruelty is currently used as a diagnostic criterion for conduct disorder, research establishing the diagnostic significance of this behavior is essentially nonexistent. in the current study, investigators tested the hypothesis that a history of substantial animal cruelty is associated with a diagnosis of antisocial personality disorder (apd) and looked for associations with other disorders commonly diagnosed in a population of criminal defendants. forty-eight subjects, criminal defendants who had histories of substantial animal cruelty, were matched with defendants without this history. data were systematically obtained from the files by using four specifically designed data retrieval outlines. a history of animal cruelty during childhood was significantly associated with apd, antisocial personality traits, and polysubstance abuse. mental retardation, psychotic disorders, and alcohol abuse showed no such association.
çocukken hayvanlara yapılan işkenceler başlığında anlatılan eylemlerin bazıları gibi, bu da ne normal, ne de kabul edilebilirdir. kendim de bir zamanlar çocuk olmasam çocuk zihninin katışıksız melanetine inanabilirdim belki.
habis insan davranışlarına dair örneklerin çokluğu bu davranışları legalize etmiyor benim gözümde. kötü davranışların karanlık kökleri var, hoşumuza gitse de, gitmese de.